7717053328_2133a0c0d3_z

Relaties

Bijna iedereen heeft wel ideeën over de ideale liefdesrelatie. In het begin, als je verliefd bent, dan lijkt een nieuwe relatie aan al die voorwaarden te voldoen. Je bent even blind voor de ander zijn tekortkomingen en je bent de beste versie van jezelf. Maar na dit geweldig begin ontstaan er altijd scheuren in dit zo perfecte plaatje. Er komen ergernissen, teleurstellingen, ruzies, verwijten en afstandelijkheid.
Relaties zijn, naast kinderen, bij uitstek de manier om tot meer bewustwording te komen. Maar ze worden zelden hiervoor gebruikt. Liever verschansen we ons in onze veilige stelling om van daaruit de ander te beschieten met beschuldigingen en verwijten. Dit leidt maar al te vaak tot een vroegtijdig afscheid van elkaar nemen en hopen dat de volgende relatie beter zal zijn. Door steeds beter te letten op bepaalde punten is er soms ook wel wat verbetering.
Als een relatie wel ‘werkt’, is dat vaak omdat beide partners hebben geleerd of afgesproken om elkaars grenzen te respecteren. Dat klinkt op zich niet verkeerd. Rekening met elkaar houden laat zien dat je bereid bent om iets van jezelf in te leveren ten faveure van een betere relatie. En als dit een beetje in evenwicht is, kan een relatie lang stand houden. Toch zal deze relatievorm over het algemeen verdieping, openheid en eerlijkheid missen. Of je krijgt een zogenaamde broer/zus-relatie.

Projectie

Relaties lijden vooral onder projecties. Projectie is de oorzaak van iets buiten jezelf leggen. Vaak is dit iets vervelends. Jij bent boos en de oorzaak is het gedrag van de ander. De ander verzuimt iets of heeft juist iets gedaan wat jij niet wilde. Dit komt veelvuldig voor bij innige contacten en dus met name de liefdesrelatie. Hier komt nog bij dat de verwachtingen vaak hoog zijn. Juist van de partner verwacht je dat die rekening houdt met je behoeften en wensen en gevoeligheden.
Wil je een betekenisvolle en bestendige, volwassene relatie, dan gebruik je al die wrijvingen voor een beter inzicht in jezelf en bevrijding. De voorvallen in de relatie spiegelen alleen wat er in jou nog onvrij is. In die zin is elke aanvaring een cadeau van de ander en een kans om te groeien en vrijer te worden. Om een betere relatie met jezelf te krijgen. Niet de ander is de oorzaak van je boosheid of teleurstelling, maar het zijn je eigen verwachtingen en pijnpunten die de oorzaak zijn.
Het ontstaan van je boosheid, verdriet of teleurstelling ligt dus altijd in jezelf. Het zijn je eigen ‘waan’ideeën over hoe de dingen horen te zijn. Of ze leggen bloot hoe jij jezelf te kort doet of weggeeft in de hoop daar liefde voor terug te krijgen. Op die momenten wordt in ieder geval pijnlijk duidelijk dat jijzelf nog niet ‘heel’ bent. Want als je zelf ‘heel’ zou zijn, hoeft de ander niet te voldoen aan je eisen of wensen.

Sokken en seks

Dat werkt zo. Zodra jij iemand anders en bij voorkeur je partner of zelfs je kinderen verantwoordelijk maakt voor jouw ‘welzijn’ dan leg je de oorzaak van geluk buiten jezelf neer. Je gijzelt de ander als het ware. Je hebt iets nodig van de ander! En als je het niet krijgt dan ga je stampvoeten, neem je wraak of uiteindelijk afscheid. We vinden het allemaal ook nog eens heel normaal dat de ander toch in ieder geval deels verantwoordelijk is voor jouw welzijn.
Vandaar ook dat rondslingerende sokken, doploze tandpastatubes, haren in putjes, witte sokken, vetrollen, smakken, seksfrequentie, sleur, troep, aandacht, bloemen, hobby’s, andere mensen of zelfs honden reden kunnen geven tot projectie en ruzie. Jij doet iets wat ik niet leuk vind of jij doet te weinig. Hoe dan ook is het iets wat ongemak of spanning geeft. En we willen geen ongemak of spanning dus de ander moet zich anders, beter of leuker gedragen, oftewel aanpassen aan jou!
Het komt niet zo snel in ons op om eens te kijken naar de onderliggende oorzaken van het ongemak. Is het werkelijk het gedrag van de ander? Of zijn het eerder onze gehechtheden aan hoe de dingen zouden moeten zijn? En zijn die gehechtheden gestoeld op objectief meetbare waarheden of is het slechts een sterk gevoel en geloof in de ideeën en overtuigingen? Jouw ongemak en spanning geven aan dat dit echt belangrijk voor je is. Maar kloppen jouw overtuigingen wel?
Soms lijkt het zelfs wel alsof de ander het ‘erom doet’. Hij of zij weet toch dat jij dit niet leuk vindt! Maar de ander doet niets werkelijk meer of minder opzettelijk. Mensen zijn wie ze zijn. Ook jij bent wie je bent. Een feilbaar persoon. In veel gevallen is het ook nog eens zo dat je soms zelf ook doet wat je de ander verwijt. Maar het is maar zelden zo dat andermans gedrag werkelijk een op zichzelf staande reden voor boosheid is. Zelfs als je verwijten naar je hoofd geslingerd krijgt van de ander.
Het is namelijk zo dat alleen zaken of gebeurtenissen tot spanning of frustratie en boosheid kunnen lijden als het een lading in jou heeft. Er is bijvoorbeeld een beladenheid rond het topic uiterlijk, opgeruimdheid, eigen identiteit, onzekerheid over eigen kwaliteiten, oordelen over eigen minpunten, etc. Zodra het gedrag van de partner een van deze ‘pijnpunten’ raakt ontstaat direct het ongemak. Het is dus ook een prachtige kans om via dit ongemak naar binnen te kijken naar deze pijnpunten.

Niet goed genoeg

Deze pijnpunten geven aan welke gebieden of eigenschappen jij nog in jezelf afwijst. Je kunt er van op aan dat het altijd iets vervelends is wat je diep van binnen over jezelf gelooft. Bij de rondslingerende sokken kan dat iets zijn van ‘niemand houdt rekening met mij’ en met een afwijzing voor seks kan dat zijn: ‘ik ben het niet waard om van gehouden te worden’. Zo raakt een heel oppervlakkige gebeurtenis iets wat heel diep verstopt zit in jezelf. Uiteindelijk komt het neer op: ik ben niet goed genoeg!
De relatie biedt prachtige kansen om deze verstopte pijnpunten bloot te leggen en de pijn ervan te ervaren. Ja, niemand houdt rekening met jou en ja, niemand houdt van je. Dit is wat jij gelooft! En dit is hoe dan ook wat je vroeg of laat zult ervaren. Dit heb je als kind al eens ervaren en dat wil je nooit meer! Je hebt die pijn toen weggestopt. Het was te groot. Maar het leeft verder als kwetsbaarheid en steekt regelmatig de kop op. En het meest bizarre is dat je dit ‘rekening houden met’ en ‘houden van’ zoekt bij en verwacht van de ander, terwijl jij diep van binnen vindt dat je dit niet verdiend. Je hoopt op iets waar je niet werkelijk in gelooft.
Op het moment van de sokken of de afwijzing komt dat ‘oude’ gevoel weer omhoog. Voel het! Projecteer het niet op de ander, of wel, maar doorleef hoe dan ook het ongemak, zolang het er is. En zeg later dankjewel tegen je partner. Je bent nu immers volwassen en kunt deze gevoelens dragen en verwerken. Wat een groeimoment. En met het doorleven van die ‘oude pijn’ zullen ook de overtuigingen die deze oude pijn moesten voorkomen oplossen. Die sokken lijken ineens onbelangrijk, die afwijzing is gewoon een ‘geen zin’ en geen reden voor zelfmedelijden.
En als je uiteindelijk en ondanks jouw tekortkomingen, ‘goed genoeg bent’ voor jezelf, dan heb je de ander helemaal niet nodig. De ander is er als aanvulling op… Er zijn geen verwachtingen meer. De ander zal je nooit tekort doen, want alles wat hij of zij voor je doet is meegenomen en een geschenk. Je ‘verdient’ niets, hebt het niet nodig, maar toch krijg je ongevraagd aandacht, liefde, steun of ruimte. Je laat de ander helemaal vrij om te zijn wie hij of zij is. En in plaats van teleurstelling zal er vooral dankbaarheid zijn dat deze persoon zijn leven met jou wil delen! Het wordt weer net zo vrij als tijdens die eerste verliefdheid.

Foto: netzanette