16130064512_1ef862ca2d_z

Niets te kiezen

De drang om het anders te willen, ergens vanaf te moeten, niet ok te zijn met hoe het is, die is ENORM… Het is bijna onmogelijk, maar wel een goede oefening, om je niet te bemoeien en oordeelloos te zijn met wat er als de persoon verschijnt. Gedachten, gevoelens, je plek in situaties… Hoewel jouw persoon gewoon niet anders kan dan zijn, doen of voelen wat er op dat moment is, is er altijd het idee dat het anders zou kunnen zijn of moeten zijn. En dat het dus nu niet goed is.

Het is erg tricky hoor. Maar je herkent het wel als altijd achteraf. Je kunt dus best oordelen in het moment of boos zijn of iets niet durven of bang zijn. Het ‘probleem’ ontstaat als er altijd achteraf dat stemmetje opstaat dat zegt dat je dat niet had moeten doen, zijn of voelen. Beide ontstaan ze automatisch in jou, maar alleen de tweede herken je als de ‘ik’ die opstaat als zelfafwijzer waardoor lijden ontstaat.

Dat deel van jouw is een controlemechanisme wat nagaat of wat er gebeurde wel voldeed aan bepaalde eisen. Er is een groot geloof in die eisen en het daaraan moeten voldoen is bijna een levensdoel geworden. Natuurlijk lukt dat niet en dan voel je de pijn daarvan. Als je bijvoorbeeld liever niet boos bent dan is het al niet leuk dat je boos bent en vervolgens staat er dat stemmetje op dat zegt dat je ‘weer fout hebt gedaan’. Het geloof in die strenge eisen is groot en dat maakt dat je je unheimisch voelt om het maar te laten.

Zelfrealisatie vernietigt dit stemmetje direct. Door inzicht. Door het inzicht dat JIJ bewustzijn bent en dat die boosheid door JOU helemaal niet wordt afgewezen of als onwenselijk wordt geacht. En ook het opkomen van weerstand tegen die boosheid wordt niet door JOU afgewezen. Er is een onvoorwaardelijke acceptatie naar elke ervaring toe. Als dat is ingezien dan kán dat stemmetje niet meer opstaan. De voorwaardelijkheid in jou zelf is opgelost.

Ergens is het zo dat je dan bereid bent om de persoon te laten zijn wie hij is en dat er dan geen controle meer op is hoe hij zich manifesteert. Maar het goede nieuws is dat je die controle toch al niet had. Het was alleen maar gezeik achteraf over hoe de ervaring was terwijl jij in die ervaring zelf niet anders kon zijn dan wie je was. En ook voor een volgende keer heeft dat afwijzen geen enkel nut. Alleen als het systeem zelf er iets van oppikt zal het de volgende keer misschien wel anders handelen. Maar misschien ook wel niet.

Maar kun je zien dat er geen ‘ik’ is die de keuzes maakt? Kun je zien dat er geen stuurman op het schip zit. Of je nu ’s ochtends je kleren uitkiest of dat je een belangrijke levensbeslissing moet nemen; de keuzes en alle variabelen die er in mee worden gewogen en ook alle angsten of overtuigingen die jou maken tot wie je bent, bepalen de uitkomst. Let daar maar goed op gedurende de dag. Het lijkt wel alsof je er over nadenkt, maar dat erover nadenken is niet iets wat je ‘doet’, maar wat gewoon plaatsvindt. En volgens mij weet je ook wel dat dit denken, voelen en handelen eigenlijk de hele dag gewoon gebeurt en niet iets wat je kiest.

Als je werkelijk iets had te kiezen, waarom ben je dan niet de persoon die je wilt zijn?

Foto: Manel Torralba